Ondoren bi pasadizo esanguratsu
daude, orduko bidaiak eta jokalari haien izaera agertzen
dutenak.
Donostian zuten partida. Autoa jarri zuenetako bat
Juan Jose Azkue Makillas zen; sasoi hartan taldearen
bidaia guztietarako gidari lanetan aritzen zena, hain
zuzen. Nahiko berandu zihoazen. Maki-llas bere Seat
600 berdean aurretik, ziztu bizian dena emanda, eta
besteak hari jarraituz atzetik. Donostiako sarreran
txapelokerrek -alegia, La Guardia Civil-ek-, alto!
eman eta paperak eskatu zizkioten Makillasi. Lehen
partidara berandu iristear baziren, kontrola tokatu
behar pare-parean! Iñaki Uria zihoan gidatzen
beste autoa; hain zuzen, bere aitaren Seat 124a. Makillas
autotik aterata zegoen txapelokerrei paperak erakusten.
Atzeko autoko jokalariak ataka larrian aurkitu ziren
partida ez ote zuten jokatzerik izango kezkarekin,
fitxak Makillasen autoan baitzeuden. Bi aldiz pentsatu
gabe, Iñakik autoa Seat 600aren parean kokatu,
burua leihotik atera eta, “hi, fitxak pasaiztek”
eskatu zizkion gidariaren aldameneko eserlekuan zegoenari.
Txapelokerrak aho zabalik zeuden jokaldiari so.
Iñaki Uriak aginduta bezala, Makillasen aldamenekoak
leihatila jaitsi, besoa atea eta pasatu zizkion fitxak.
Partidara garaiz iritsi nahian, normaltasun osoz abiatu
zen Iñaki, baina bigarrengoz alto! eman zien.
Partida jokatzeagatik, txapelokerren kontrola gainditzeko
prest zeuden, baina zerbaitegatik esaten da polizia
ez dela tontoa.
URRAKIKO IGOERA
Beste behin Beasainen zuten partida, negua zen eta
harantzako bidaian Urretxun elurra hasi zuen. Josu
Arregi Txapao-ren autoaren aurrealdeko gurpilak alanbrea
agerian zutela zeuden, eta nahikoa lan izan zuten
Beasainera iristen. Norgehiagoka jokatu zuten, puntu
batengatik galdu gainera, eta hori gutxi balitz, irtetean
dena zuri-zuri zegoen, elurra ugari. Argi eta garbi
ikusi zuten Josuren autoak zailtasunak izango zituela
Zumarraga-rako aldapa igotzeko. Josuk Donostiara aldera
hartu behar izan zuen, kostatik buelta itzultzeko,
handik bidea garbiago egongo zela eta. Horrela, Ordizia
paretik zihoazela, ekaitza baretzen hasi zen, eta
Tolosara iristean elur aztarnarik ez zegoela ikusita,
Josu Txapaok burutazio paregabe bat izan zuen: “Que
cojones! Vamos por Urraki”. Eta esanda bezalaxe
abiatu ziren maldan gora.
Pentsatzekoa denez, Bidanira iristerako elur geruza
lodiak Josuren autoaren azpia jotzen zuen. Mantso-mantso
bidea irekitzen zien Lang Rover baten atzetik jarri,
eta ahal zuten moduan, hitz egiteko animo handirik
gabe egin zuten bidaia. Azpeitira iristerako elurra
desagertua zen, baina jokalariak zuri-zuri zeuden,
eta ez ziren oroitzen Beasainen puntu batengatik galdutako
partidaz.