Klubak antolakuntza berria abian
jarri zuenarekin bat, berehala jabetu zen pilatzen
ari zitzaion lana behar bezala bideratzeko ezinbestekoa
zela trebatutako entrenatzaile sarea sortzea. Lana
behe-behetik egin behar zen, baita entrenatzaileei
zegokienean ere.
Giro bero-beroa zegoen. Jendeak oso gertutik jarraitzen
zuen saskibaloia eta gauzak egiteko grina zen nagusi.
Ondorioz, uda partean entrenatzaile ikastaroak antolatu
ziren, eta hainbatek eskuratu zuten monitore agiria.
Hemendik, Iraurgiko taldeak entrenatuko zituzten hainbat
jende berri atera zen; Cruz Azpiazu eta Pedro Mari
Zabarte, besteak beste, inoiz federatuta jokatu ez
zutenak, baina beti gertutik jarraitu zuten saskibaloia
eta taldeez arduratzeko prest agertu ziren. Beste
bi entrenatzaile berri ere apuntatu ziren garai hartan:
Julian Zabarte Txopo eta Xubi. Horrela Txopo eta Xubi
Orenseraino (Galizia) joan ziren, Xubiren Seat 127an,
entrenatzaileentzako zegoen ikastaro batean parte
hartzera.
Txopo, jada entrenatzaile
zela, mutilekin aritu zen; Domusatik lanetik irten
eta burdin usaina kentzeko astirik gabe Betharramdarretan
makina bat arrats eman zituen jokalariak entrenatzen.
Xubik, berriz, nesken taldeak eta mutilenak tartekatu
zituen 1989. urtea arte; gero, 1996a arte, beti mutilak
zuzendu zituen. Berehala nabarmendu zen Xubiren izaera
taldea zuzentzekoan: oso entrenatzaile lehiakorra
zen, jokalariengandik beti onena eskatzen zuena, tematsua,
burugogorra eta oso-oso langilea. Oraindik segitzen
du entrenatzaile, mutil kozkorrei erakusten hain zuzen.
